My life alone right now, is punishment enough. Been thinking of that the past weeks. Gina reflect ko. I let it seep through me. Sin-o gid ko nga indi maka agi gaba? Sino gid ko nga indi maka agi sang amo ni nga kasakit? Sa pains and rejection nga gin agyan ko growing up, somehow naka develop ko defense mechanism, na indi ko masakitan, or at least, indi ko sang iban makita nga gakasakitan. Strong ko kuno. Bagsik. Independent. Resilient. A few of the adjectives that I hear from friends and enemies alike. Gin maintian ko na man lang na. Kay kapila na ga express ko nga indi ko na kaya, wala man may ga sapak sa akon. When I reached that point when ma suicide na ko, no one saved me, but God. And he sent me you. Miskin sala. Miskin indi pwede. Miskin kita nya diri gid man ta subong mapakadto. So ang tanan ni subong nga kalbaryo nga gina agyan ko sa imo, result ma lang ni sang pag pa milit ko sa Diyos, that he give me you. That he show me you. So amo na ni akon punishment. Indi na lang ko magreklamo. Indi naman ko mag tingog. Hulaton ang kamatayon. Sang tanan tanan. Through the years grabe akon effort, wala ma lang result. Ako man gyapon malain. Bigaon, lain batasan. Tanan na. Ngaa ma effort pa ko. Indi man ni relationship nga gina tawag. So parumatay. Asta ma patay. Asta siguro maka kita hope, ray of light, way out, exit. Ambot. I just feel numb right now. Zombie.